Stram als een lego-poppetje

Stram als een lego-poppetje

Hoe is het mogelijk? Zij, ‘sportmens’, zit opeens langdurig in de lappenmand. Op hoog tempo banen trekken, dat was altijd al haar lust en haar leven. Ze wist zelfs van haar geliefde bezigheid haar beroep te maken door badjuf te worden. Hoeveel 4-, 5-, 6-jarigen ze heeft leren zwemmen? Ze weet het niet meer, de tel is ze natuurlijk allang kwijt. Maar inmiddels zitten de kinderen van toen nu als ouders op de tribune, enthousiast hun eigen kroost aanmoedigend. Iedereen kent haar, de kordate juf met de lange blonde paardenstaart.
De laatste tijd is ze echter steeds minder vaak in het zwembad te vinden. Lage rugklachten, die haar al sinds 2015 parten speelden maar waar ze al die tijd goed mee kon leven, hebben zich plots ontwikkeld tot ernstige klachten. Ze weet niet eens meer precies wat er gebeurde, die dag. Misschien reikte ze naar iets, of draaide ze zich net te snel om. Maar opeens schoot het er in. En ze wist: dit is mis.
De huisarts handelde snel en verwees haar door naar het ziekenhuis. Daar volgden allerlei onderzoeken. Een orthopeed en een neuroloog keerden haar zogezegd helemaal binnenstebuiten. Maar desondanks bleef een verklaring voor de hevige pijnen uit. Ook op de MRI-scan was niets te zien. Terwijl ze juist daar al haar hoop op had gevestigd. Op zo’n scan zag je toch alles? Niet dus. Niet haar pijn. Om de boel weer in beweging te krijgen, volgde ze fysiotherapie. Maar voor haar gevoel hielp het geen ene moer en kwam ze geen stap verder. Het frustreerde haar, ze had er ondertussen toch alles aan gedaan om hier weer uit te komen… Verdorie! Ze wilde haar oude leven terug. Lange wandelingen maken met haar Ierse setters. Die twee kwamen momenteel heel wat te kort. Maar vooral wilde ze weer terug naar haar vertrouwde werkplek, langs de rand van het bad. Kinderen sprongen zien maken, letterlijk en figuurlijk.
Wanneer ze bij ons terechtkomt, vat ze in één zin samen hoe ze er lichamelijk voor staat. “Ik ben zo stram als een Lego-poppetje.” Toeval of niet, er lig er eentje in m’n la. Een vrouwtje nog wel. Ik haal haar tevoorschijn en samen kijken we ernaar. Stram en stijf. De armen kunnen iets omhoog en weer omlaag, de benen ook. Maar meer beweging zit er niet in. Zo voelt zij zich dus, realiseer ik me. Beperkt in al haar doen en laten. Met één verschil. De uitdrukking op het gezicht van het Lego-dametje: kijkt ze ons nou spottend aan? Of is het meewarig? Hoe dan ook, haar emotie verandert niet. In tegenstelling tot die van de badjuf. Woede, onmacht, moedeloosheid en verdriet strijden om de aandacht. Maar ook angst. Angst om te bewegen en de pijn nog groter te maken. Vanuit haar vak weet ze natuurlijk dat blijven bewegen belangrijk is. Maar gevoel en verstand liggen even niet op één lijn. Gelukkig kunnen wij haar daarbij helpen. Samen met de maatschappelijk werker, psycholoog, ergotherapeut en Mensendieck oefentherapeut komen we tot een plan. Onze fysio-oefeningen, gericht op ontspanning, balans en coördinatie, halen al wat stijfheid weg, de eerste winst. Als we aan het eind van de ochtend afscheid nemen, bespeur ik een heel ander gezicht. Relaxter, rustiger, opgelucht. Terwijl zij de deur achter zich sluit, leg ik het legopoppetje terug in mijn la.
Bianca Boots | fysiotherapeut

   NIEUWS

  ADRES GEGEVENS

Orthovisio Schagen
Piet Ottstraat 1
1741 NW Schagen
0224-791010
info@orthovisio.nl

  OPENINGSTIJDEN

Maandag t/m vrijdag  9.00-17.00

2018-05-16T08:58:42+00:00