“Ik voel helemaal niks”

“Ik voel helemaal niks”

“Als dat waar zou zijn, zat je hier niet”. Deze vrij directe reactie had de jongedame die bij mij is aangeschoven kennelijk niet verwacht. Voor het eerst sinds ze binnen is, valt ze stil. Enigszins verrast kijkt ze me aan. Ze is gewend om door te kletsen, over gisteren, eergisteren, over anderen. Had ze al verteld dat de buurvrouw een lelijke smak had gemaakt met haar fiets? Zolang ze maar doorpraat, hoeft ze niet in contact te komen met haar eigen gevoelens. De beste manier om dit te doorbreken, is door haar te vragen naar het hier en nu. En dat heb ik dus zojuist gedaan.
Wat voelt ze nu precies, op dit moment? Ze kijkt weg, staart even in het niets en slaat dan haar ogen neer. “Ik voel niks, alleen pijn.” Ik vraag haar of dit soms geen gevoel is en dan moet ze lachen. Haar blik is weer op mij gericht. Mooie helderblauwe ogen, kuiltjes in haar wang. Zo had ze het nog niet bekeken. Maar als ik haar vraag welke rol de pijn in haar leven heeft, betrekt haar gezicht. “De hoofdrol”, mompelt ze zacht. Bij Orthovisio leren we patiënten over pijn. Hoe pijn voelt, dat weten de mensen die bij ons komen duvelsgoed. “Mijn pijn zit niet tussen mijn oren”, horen wij geregeld in het eerste gesprek. Een röntgenfoto heeft het overtuigende bewijs geleverd: slijtage. Dat de pijn er is, en dat er iets te zien is op de foto, ontkennen we niet. Maar dat de pijn een grote rol in iemands leven heeft aangenomen, een hoofdrol nog wel, daar is wel degelijk wat aan te doen. In onze revalidatiebehandelingen benaderen wij de pijn vanaf een andere kant. We vertellen hoe pijnprikkels ontstaan, wat er in het lichaam gebeurt en hoe de hersenen dit verwerken. Een pasklare handleiding hoe je daarmee om moet gaan kunnen wij helaas niet geven. Pijn voelt immers voor iedereen anders. De ervaring leert echter dat mensen beter herstellen en minder pijn ervaren als zij snappen hoe het daarbinnen precies werkt. Ook de genoemde jongedame leert zo haar eigen pijn beter begrijpen. Door een eenvoudige oefening met haar te doen verandert in een paar minuten de wijze waarop zij haar pijn ziet en ervaart. Zo werken we van een hoofdrol naar een bijrol. Ik vergelijk de aanhoudende klachten in haar onderrug met jengelende kinderen. Geef je ze geen aandacht, dan worden ze pas echt vervelend. Ze gaan zeuren, op de grond liggen stampen en vergen het uiterste van je geduld. Als je ze te veel aandacht geeft, dan draait het leven alleen nog maar om hen en gaat dit ten koste van je eigen levensvreugde. Wij stellen een middenweg voor: je neemt de klachten serieus, maar gunt ze niet de hoofdrol. Zo blijf je in contact met je eigen lichaam en leer je de pijn accepteren. Als je daar naar luistert, zal de pijn vervagen. Of het helemaal zal verdwijnen kun je niet voorspellen, maar het is bewezen dat goed leren omgaan met chronische pijn verlichting brengt.

Daphne Roothaert | maatschappelijk werk

   NIEUWS

  ADRES GEGEVENS

Orthovisio Schagen
Piet Ottstraat 1
1741 NW Schagen
0224-791010
info@orthovisio.nl

  OPENINGSTIJDEN

Maandag t/m vrijdag  9.00-17.00

2018-07-18T17:21:51+00:00